Bu kitap, bu öykü bana o kadar dokundu ki...ah rauf efendi bir solukta senin hayatını okudum ama bir solukta içimden atmayacağım eminim. Bu aşk bu bedbaht yaşam bana o kadar dokundu o kadar ders verdi ki buraya ne yazsam az.. Sabahattin Ali sana sonsuz şükranlarımı iletiyorum bir öykü ancak bu kadar insanın içine işler bir vaziyette okura sunulur. Uzun bir müddet etkisinden çıkarmayacağıma sanırım.
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımız danışmaya lüzum bile görmeden meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, - ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu farkedince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.