İnsan, anlaşıldığı yerde çiçek açar. Çünkü anlaşılmak, sadece duyulmak değil; görülmek, hissedilmek ve olduğu gibi kabul edilmektir. İnsan kendini anlatmak zorunda kalmadığında, kelimelerle savaşmadığında, içindeki yük yavaşça hafifler. İşte o zaman kalbi kök salar, güvenle büyür. Anlaşılmadığı yerde ise insan susar, içine çekilir ve yavaş yavaş solmaya başlar. Bu yüzden herkesin hayatında, hiçbir şey söylemeden anlaşılabildiği bir yer olmalı; çünkü en güzel çiçekler, en çok anlaşılan kalplerde açar.