Devrim
@revdev
Kendi sesini bulmak için rüzgâra karşı yürüyenlere selam olsun.
Ben var olsam da, olmasam da, dünyanın işi aksamaz.
Ben kalsam da, ölsem de, kimsenin içi yanmaz.
Bir zamanlar biz de tıpkı bir çiçek gibi değerliydik, bu kadar dikenli değildik, bir itibarımız vardı.
Ey beni bu kış mevsiminde böyle gören kişi...
Donmuş halime, susmuş gözlerime bakıp da hüküm verme.
Bu kışı görme;
bizim de bir baharımız vardı gökyüzüne uzanan umutlarımız, rüzgârla savrulan çocuk gülüşlerimiz...
Bir zamanlar biz de yeşerirdik, sevilirdik, inanırdık yeniden açmaya.
Ama şimdi, her şeyin sessizleştiği bu mevsimde, sadece bil ki, karın altında da nefes alan bir tohum vardır.
Ve belki bir gün, biz de yeniden filizleniriz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
varoluşsal yalnızlık, yabancılaşma
ve ben daha günlerce, ölmüş gibi görünen, giderek ısınan Viyana'da dolaşabilirim ya da burada oturabilirim, kendimde değilim, kendim burada değil, nedir bu, kendimin olmaması? Burada olmadığında, nerede oluyor bu kendim? Bu boşluk hem içimde, hem de dışımda, burada kendim, hiçbir yerde yokum, nereye istersem oturabilirim, eşyalara dokunabilirim, kaçabildiğim ve yeniden kendimsizlikte yaşayabildiğim için sevinebilirim.
Kendim gibi, olmayan ülkeme döndüm, sığınabileceğim o engin ülkeme.
Ingeborg Bachmann
Malina