Reyhan
@reyhan_16art
Ben safi bir damlasıyım, bu koca okyanusun...
Şu anda okuduğu kitap
Yangın Merdiveni-A.Ali Ural1000Kitap
Ali Ural’ın Yangın Merdivenini okurken, bir kitabın içinde ilerlediğimi değil; kendi içimde daralan bir boşluğu adımladığımı hissettim. Bu metin bana bir şey anlatmaktan çok, bende bir şeyi uyandırdı. Yangının nerede başladığını, ne zaman büyüdüğünü ve asıl kaçışın nereye doğru olması gerektiğini sordurdu.
Yangın Merdiveni yüksek sesli bir metin değil. Hatta çoğu yerde susuyor. Ama o suskunluk, insanın içini en çok yakan türden. Modern hayatın aceleciliğine, gösterişine ve kalabalığına karşı bir itiraz var kitapta; fakat bu itiraz bağırarak değil, geri çekilerek yapılıyor. Sanki Ali Ural, “dışarıya yetişmeye çalışma, önce kendine dön” diyor.
Okurken şunu fark ettim: Buradaki yangın dışsal değil. Ne bir felaket manzarası var ne de büyük kopuşlar. Yangın, insanın kendine yabancılaştığı o sessiz anlarda başlıyor. İşte Yangın Merdiveni tam da bu yüzden bir kaçış yolu gibi değil, bir yüzleşme alanı gibi duruyor. Yukarı ya da aşağı değil; içeriye açılan bir merdiven bu.
Metinler deneme gibi başlıyor ama bir yerde tefekküre dönüşüyor. Yazar bana bir şey öğretmeye çalışmıyor; daha çok bildiğimi sandığım şeyleri yerinden oynatıyor. Cümleler kısa, ölçülü ve bilinçli. Kelimelerin fazlası yok. Her biri sanki bir yangından kurtarılmış gibi, yanmadan yerli yerinde duruyor.
Bu kitabı okurken hızlanamadım. Hatta bazı yerlerde durmak zorunda kaldım. Çünkü Yangın Merdiveni, okurdan acele istemiyor; sabır istiyor. Her metin, bir şeyin cevabını değil, bir şeyin ağırlığını bırakıyor insanda. Bitirdiğimde ferahlamadım ama hafif bir uyanıklık kaldı içimde.
Sanırım bu kitabı sevmemin sebebi de bu. Yangın Merdiveni bana bir çıkış göstermedi; ama nerede sıkıştığımı fark ettirdi. Bazen kurtuluş, merdivenin sonunda değil; merdiveni fark ettiğimiz yerde başlıyor.