Reyyan Aslan
@reyyanaslan
"Canımın içi" diyor Harold tekrar ve söylememesini istiyor, hep söylemesini istiyor. "Oğlum benim." Ağladıkça ağlıyor, olduğu her şey için, olabileceği her şey için, bütün eski acılarına, bütün eski mutluluklarına ağlıyor; nihayet bir çocuk olmanın, çocukluğun bütün kaprislerini, isteklerini ve güvensizliklerini sergilemenin, yaramazlık yapıp affedilme ayrıcalığının, şefkat ve sevgi lüksünü tatmanın, o tabağın bitecek olmasının, bunca yıldan sonra bir annenin, bir babanın güven telkin eden sözlerine inanmanın, tüm hataları ve nefretine rağmen, hatta tüm hataları ve nefreti yüzünden özel bir insan olduğuna inanmanın utancı ve sevgisiyle ağlıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bırak iyileşeyim diyor. Bırak iyileşeyim ya da bırak bitireyim. Çeşitli kapıların olduğu beton bir odada durmuş, tek tek kapıları kapattığını, kendini içeriye kıstırdığını, çıkış şansını kendi eliyle teptiğini hissediyor. Peki neden yapıyor bunu? Neden nefret ettiği, korktuğu bir yere kısılıyor gidebileceği başka yerler varken? Bu, diyor içinden, başkalarına bağımlı olmanın diyeti: Tek tek bırakacaklar onu ve yine yalnız kalacak, fakat bu sefer daha kötü olacak çünkü bir zamanlar daha iyi olduğunu hatırlayacak. Hayatının geriye gittiğini hissediyor bir kez daha, giderek küçüldüğünü, beton duvarların yaklaşa yaklaşa ona ancak çömelecek kadar yer bıraktığını; çünkü uzanırsa, tavan tepesine inip ona boğacak.
Bazen hayatta kalmanı senden çok istiyormuşum gibi hissediyorum dediğini hatırlıyor Willem'in ve uzun, içini titreten bir nefes alıyor.
O zaman Jude'a bakmış ve ona, yaşamış olduğu hayata dair gerçekten kafa yorduğunda kapıldığı hislere kapılmıştı tekrar: Üzüntü diyebilirdi ama acıyarak üzülmek değildi onunki, hayatta cebelleşen tanımadığı milyarlarca insanı kapsayan geniş bir kederdi; insanların en berbat şartlara, en zor yaşantılara rağmen her yerde hayata tutunmalarına duyduğu hayretle karışık bir keder.
Sevgili Yoldaş Willem ve Sayın Jude Haroldoviç'e sevgilerle,
Son günlerde ortalıklarda ağlamaktan yüzüm gözüm şiş gezmeme sebep olan ve son zamanlarda okuduğum en güzel, en derin kitap.
Yaşan(a)mamış bir çocukluğa, iyi olan hiçbir şeyi hak etmediği düşünülerek geçirilen bir ömre, arkadaşlığa, aileye, aşka bir ağıt.
Jude’un yaşadıklarını ve yaşıyor olduklarını, varolmanın dayanılmaz ağırlığı altında ezilip iki büklüm olduğunu satır satır okudukça kitabın içine girip, Jude’un hikayesinde geçmişe ışınlanıp bir şeyleri değiştirmek, ona sıkıca sarılıp o gönülden inanana kadar kulağına fısıldamak istedim: “Sen değerlisin, Jude. Tüm bunları kötü biri olduğun veya kötülüğü hak ettiğin için yaşamadın. Sen utanacağın bir şey yapmadın ve başına gelenlerin hiçbiri senin suçun değildi.”
Yüzleşmesi bile çok zor olan duyguların, acıların, travmaların ustalıkla, ilmek ilmek işlendiği bir kitap. Tetikleyici pek çok unsur bulunduğundan kesinlikle depresif hissedilen dönemlerde okunmaması gerektiğini düşünüyorum. Okumaya başlamadan önce her ne kadar kitabın ağır dram içerdiğini bilsem ve kendimi buna bir nebze hazırlamış olduğumu sansam da sayfaları çevirdikçe karşılaştıklarım kitabı yarım bırakmayı gözden geçirmeme neden oldu. Eğer şu anda sağlam bir psikolojiye sahip değilseniz kesinlikle okumamanız veya en azından daha iyi hissedene kadar ertelemeniz gereken bir kitap.
Kitabı okurken de bitirdikten sonra da hissettiğim, bana geçen en yoğun duygu özlem. Arkadaşlığa, aileye, aşka, çocukluğa, sağlığa özlem. Sıradanlığa özlem. Belki bir gün acı çekmeden geçireceğin, kalbinin hafif ve içinin ferah hissedebileceği tek bir güne özlem. Sevgili yoldaşının yokluğunun getirdiği özlem.
“Ama en çok ikinizi birlikte görmeyi, senin ona bakışını, onun sana bakışını izlemeyi özledim; birbirinize ne kadar düşünceli davrandığınızı, ona sevgini nasıl