Aşk, fedakarlıkların en büyüğüdür; çoğu zaman ağır bedeller talep eder. Ama kalp, bilgelikten farklı olarak mantığa pek kulak asmaz ve her bedeli öder.
Taşıdığımız yükler özümüzü sekillendirir. Acı ve yalnızlık, başkalarıyla paylaşılamayacak, bölüşülemeyecek kadar kişisel sınavlardır. Bir ruh ikisini birden taşımak zorunda kalrsa Allah ona merhamet etsin, zira insanın böyle bir durumda kendi aklına ya da kalbine yenilme riski vardır.
En derin yaraları, en yakınımızdaki insanlar açar ve bizi savunmasız bırakırlar. Verdikleri her zarar, duyduğumuz sevgiden bir parça daha koparır ve bir zamanlar çok sevdiğimiz o insan, en büyük düşmanımıza dönüşür.
Güven iki insan arasındaki en güçlü bağı teşkil eder ama yine de tek bir sözle kopacak kadar narindir. Bir kez koptuğunda da hiçbir çaba onu tamamen onaramaz; ardında büyüyen bir boşluk bırakır ve kalpleri birbirinden uzaklaştırır.