İlişkimizdeki zayıf taraf her zaman ben olmuştum. Kavgalarımızda kazanan taraf her daimsen oluyordun. Susan ve geri adım atan kişi ben olmasaydım muhtemelen çoktan ayrılmış olurduk.
Sokak lambaların altında sessizce yürürken sadece ikimizin yaşadığı bir dünya hayal ediyorum. Bana gülümsediğin ve beni özlediğini söylediğin her an, o hayalimdeki dünyanın ana karakteri oluyordum. Hayatım o anda son bulsa asla pişman olmazdım.
...Seni görmezden başlayalı bir hafta olmuştu.
...Tam da seni unutmaya başlamıştım ki bir anda gelip önümdeki sıraya oturdun ve bana selam verdin.
''Merhaba!''
...Seni kolayca unutabileceğimi sanmıştım ama bir lafınla her şey yine önceki haline dönmüştü.
...Her arkamı döndüğümde seni orada bana bakarken bulmayı umuyordu gözlerim.
...Umutlarım bir anda yerle bir oldu. Korktuğum başıma gelmişti. Sen ,bana değil de bir başkasına bakıyordun.
...İhanetin bütün bedenimi sarmıştı ve her şeyin birer yanlış anlaşılmadan ibaret olduğunu öğrenmek beni mahvetmişti.
Birbirimizi fark etmeye başladığımız zamanı hatırlıyor musun? Bizimkisi ilk görüşte aşk falan değildi, fakat bir noktadan sonra, hayatın rutin akışı içinde birbirimizin varlığını hissetmeye başladık.
Etrafında sürekli birileri olurdu. Benim aksime, insanlar senden kaçmaktansa sana koşmaya tercih ediyordu. Garip olan kısım da tam olarak buydu...