Spoiler Mükemmel değildi ama kesinlikle etkileyici bir seriydi. Belki de çok iyi olmadığını düşünmemin tek sebebi başrol kızdı. Alina dünyadaki birçok insanın hayatını kurtarabilecek muhteşem bir güce sahipti fakat O bunu bi türlü kabullenemedi serinin yarısı boyunca zırlayıp 'hüüü bu gücü istemiyorum ben eski sıradan hayatımı isriyorum çocukluk aşkıma kavuşmak istiyorum' havalarında gezdi. Bazı kişiler gerçekciliği yüzünden karakterlerde bu tarz ifadeleri görmeyi sevebiliyor ama ben kesinlikle onlardan değilim ben güçlü karakterlerden hoşlanırım ve Alinadan da umduğum buydu ama o bunu karşılamadı. Ahh bi de diğer başrol var: Karanlıklar Efendisi. Kendisi tam istediğim özellikleri karşılayor güçlü, asil, zeki ama kötü karakter. Kötü olmasına rağmen sadece yaptığı kötülükler değil onun içindeki sevgiyi de gösteriyolar bize bu yüzden ona çok bağlandım ne kadar nefret edilcek şeyler de yapsa ona olan acıma ve hayranlık duygularımı bastıramadım. Kitabın sonunda tabiki de iyiler kazandı kötüler öldü ve ben Karanlıklar Efendisinin ardından hüngür hüngür ağladım. Bahsetmek istediğim bir diğer kişi de Zoya. İlk kitapta çok az bahsediliyor ve başrolün aşkını çalmaya çalışan aşırı güzel bunum farkında olan kibirli bir karakter. İkinci kitapta da böyle ama Alinanın yanında savaşıyor. Üçüncü kitaptaysa onunla savaşmaya devam ediyor ama Zoyadan daha fazla bahsediliyor ve onun iyi yönleri gösteriliyor. Muhteşem bir kız insan keşke Alinanın gücü sende olsaydı demeden duramıyor.Karanlıklar Efendisinden sonra en sevdiğim 2. Kişiydi Zoya. Üçüncüyse Prens, o da Alinadan hoşlanıyor ve birlikte savaşıyorlar çok kez aralarında bir şey olacakmış gibi oluyor ama Alina biricik çocukluk aşkından kopamıyor bi türlü serinin sonunda o çocukluk aşkının ölmesini çok istedim ki öldü de ama sonsuza