Vicdanım paramparça oldu. Kalbim sökülüp atıldı. Sesim alındı benden. Duygularım sömürüldü. Acılarım basitleştirildi. Sorularım duymazdan gelindi. Gözyaşlarım silinmedi. Saatler durmadı, zamanlar kayboldu. Kitaplar kapandı, inanır mısın? Halbuki tek dayanağım kitaplardı. Anlamaya çalıştıkça kafam karıştı, bir yerden sonra anlamaya da çalışmadım zaten. Vazgeçmek böyle bir şey olsa gerek.