Şöyle bir şey okudum; “Herkesle aran bozulabilir. Bazılarının kaybı iyi bile gelir. Ama kendinle aran hep iyi olsun. O bozulunca, her şey bozuluyor.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Artık susabilirsin..
Dinlen artık.
Yeterince yenildin.
Hiçbir işe yaramadı kıpırtıları içinin.
Değmez bu dünya iç çekişlerine."
Yorgunum, hiçbir şey bilmiyorum. Tek istediğim, yüzümü kucağına koymak, başımın üzerinde dolaşan elini hissetmek ve sonsuza dek öyle kalmak.
"Günler ve saatler geçiyor , zaman hızla akıyordu ve ben zaman aktıkça daha çok kayboluyor ve eriyordum bir buz dağı gibi. Erdikten sonra bir daha var olmamak üzere."
İnsan artık ağlayamıyorsa, ağlamıyorsa.. bazı şeylere gerçekten kırılmış demektir. Yorulmuş ruhu artık, hani bazen insanın adım atacak hali dahi kalmamıştır ya; İşte tam olarak ruhun da adım atacak, ağlayacak hali kalmamış.. İnsanların cümlelerinden yorulmuş biri, nasıl bekleyebilirdi ki zaten insanı anlamasını.