ravzanur kantar
@rnurk
Çocuklar hiç değişmemişti. Yarı aç yarı tok yaşadıkları bu hayatta, taşıdıkları ağır yükü oyunlarla hafifletiyordu çocuklar. Yaşadıkları en kötü olayda bile gülecek bir yan buluyor ve oyun oynamaktan vazgeçmiyorlardı. Bu ise umudun ta kendisiydi işte.
Reklam
İkisinin de birbirlerine soracak yüzlerce sorusu vardı hâlbuki. Ama insan konuşmaya nereden başlayacağını bilemediğinde suskunluk daha çok şey anlatabiliyordu.
"Hiçbir günah Allah'ın rahmetinden ve bağışlayıcılığından daha büyük değildir hermana, bunu unutma. İslam bize bunu söylüyor."
Tanrıya olan iman hayat demekti, yaşamak demekti aşk ve merhamet demekti. Herkesin imana ihtiyacı vardı ona göre ve imanı olmayanlar karanlıkta yol bulmaya çalışan ama bir türlü doğru yönü kestiremeyen körler gibiydi. İnsanları en kötü anlarında bile işte bu iman ve inanç ayakta tutuyordu.
Sakın ha bunlardan hangisinin daha akıllı olduğunu soema bana? Burada akıl yoktur kızım, yaratılış vardır, kalp varis hisleri ve tecrübeleri vardır insanların...
Reklam