Reklam
Her gün kendini yine sevdirir,
Sonra beni yine öldürürdün
Bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar
Her gün kendini yine sevdirir,
Sonra beni yine öldürürdün
Bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar
Dudakların jilet gibiydi
Öptükçe kanamak isterdim
Bir kalp müzesi vardı içinde
Rengarenk bir bataklığın içinde
Batışını izlerken hayatımın,
Gecenin sessizliğine direniyorum,
İçimdeki yalnızlığın gürültüsüyle
Adı geçen geçmeyen insanlar,
İsmini unuttuklarım beni affetsinler
Parçalanmış dudaklar kırdığım kalpler,
Beni böyle görseler onlar bile üzülürler
Bir insanın dış güzelliği ile iç güzelliği ancak bu kadar örtüşemezdi. (Bu düşüncemi bir iltifat gibi algılayacağından endişe ettiğim için seninle hiç paylaşmadım)
insaf,
hele ki senin elindeyse;
yaramaz bir çocuğun,
oynarken bozduğu alete dönüyor yaşanmışlıklarım..
Reklam