“Değer vermek bazen bir yük gibi…”
İnsanlara hep kalpten yaklaştım. İyi niyetle, sevgiyle, samimiyetle… Onların mutlu olması, iyi hissetmesi için çabaladım. Ama her defasında bir şey oldu. Hayal kırıklığı, vefasızlık, umursamazlık…
Bana göre küçük şeyler değildi bunlar. Çünkü ben içimden geleni verdim.
Ve her seferinde bir ders aldım.
Yine de içimdeki o saf tarafı susturamıyorum. Belki de bu, değiştiremeyeceğim tek yanım.
Kırıldım ama katılaşmadım. Değer verdim ama kendimi unutmadım.
Şimdi öğrendim: Değer, hak edene verildiğinde kıymetli.