Evrendeki her cisim, ne kadar albenisiz yada ehemmiyetsiz görünürse görünsün, bir başka şeye yanıt olsun diye yaratılmıştı.Derdin olduğu yerde deva da vardı, üstelik şaşırtıcı yakınlıkta. Mesele görebilmekteydi.
"Sevgi kaypak şey. Tamam belki geçmişte bizi sevmiş olabilir ama artık sevmediğine eminim. Onun bütün derdi diğer gezegen anlıyor musun Tanrı bizi çoktan unuttu. Kendi başımızın çaresine bakacağız, hepimiz."
Çocuğun gözleri büyüdü ellerine baktı. Biraz sonra mırıldandı. " İnsan sevdiğini unutmaz ki. Ben mesela seni asla unutmam."
"Aşırı dindarları anlamıyorum. Sorsan, fikirlerinin bütün insanlık için olduğunu söylerler ama onlara azıcık ter düşmeyegör, anında seni dışlamaya hazırlarlar. Yine de benim gibilere nazik davranırlar. Günahkârız çünkü; bizi doğru yola getirip bu sayede Tanrı'nın gözüne girmek isterler.Hakikaten iyilik etmek değil çoğunun derdi, sadece cennete giriş için puan toplamak.Bizi bu yüzden severler;biz, yani dünyanın pislikleri- katiller, hırsızlar, orospular, ahlaksızlar. Simsiyah hir kumaşız ya; yanımızda cevher gibi parlayacaklar sanki."