Yardım etmek için uzattığı el kendisine dönmüştü Bekir’in ve bunu düşündükçe içi daha bir îmânla doluyordu. “Yardım etmek üzere uzandığın el kendi elindir,” diyordu içinden durmadan. Tekrâr edip edip duruyordu bu cümleyi: “Yardım etmek üzere uzandığın el kendi elindir!”