Arjin
@s_i_a
twitter.com/jinebebext/stat...
Gözlerin diyorum,
Bıçaktan daha keskin,
Güneşten daha kavurucu,
Asitten daha yakıcı…
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Günlerden bir gün küçük bir tırtıl dünyaya gelir. Bir takım zorluklarla bir yerden bir yere sürünerek gider. Bu tırtılımız, tırtıl olduğundan da memnun olduğu hayatının bir gününde sürünmekten yorulduğunda ve bunaldığında bir ağaca tırmanmaya karar verir. Yalnız tırmanacağı ağaç öyle sıradan ve basit bir ağaç değildir. Büyük, kocaman bir gövdeye sahip ve büyük, canlı yaprakları olan bu ağaca tırmanmaya başlar. Aynı zamanda bu ağaç, yıllarca altında oynadığı ve dinlendiği ağaçtır.
Tırtıl ağaca tırmanır ama daha sonra kayıp yere düşer ve gitmek istediği yere gidemez. Fakat pes etmez ve çalışmaya devam eder. Yavaş yavaş sürünerek en sonunda tırmanmayı başarır. Daha sonra tüm vadiyi görebileceği bir dalın üzerine gelir. Buradan baktığında manzara gerçekten muazzamdır. Hayvanlan, pamuk gibi buludarın gökyüzündeki dansını, maviyle dans eden harika bir deniz görür. Huzurlu ve derin bir nefes alır. Bulunduğu yerden etrafındakileri gözlemlemeye başlar. Hayatın kendisiyle değişime uğramayacak kadar güzel olduğunu düşünen tırtıl çok yorulmuştur. Her ne kadar hayatından memnun olsa da, başka bir şeylerin olmasının zamanının geldiğini hisseder gibidir.
Tırtıl bir an yorulduğunu fark eder ve hayattaki kaderinin basit, sürüngen bir tırtıldan daha fazla olduğunu düşünerek derin bir uykuya dalar. Etrafında bir koza yapar. Orada başka bir varlık oluşması için yeterince uzun süre koruma sağlayabilecek bir kabuktur bu. Gözlerini açtığında hareket etmesine izin vermeyen ağır bir kabuğun içine sıkıştığını hisseder. Sırtında garip bir şeylerin olduğunu hisseder. Çaba sarf ederek mavi kanatlara benzeyen şeyleri hareket ettirir ve yaptığı koza kabuğu kırılır.
Tırtıl artık bir tırtıl değil, harika mavi bir kelebek olmuştur. Fakat bir sorun vardır. Bizim tırtıl, şu ana kadar hayatını
Ve bir insanı en güzel aynı şeyleri yaşadığı, aynı acılara gözyaşı döktüğü insan tamamlar. Diğerleri yalnızca “Seni anlıyorum.” der ama anlamazlar.
Sana Peyami Safa’nın bir sözüyle sesleniyorum; “Biraz gül yahu! Değmez vallahi bu dünya.”