Ayşe

Her vedanın bir kayıp olmadığını anladığında da büyüyorsun..
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Bazı eksiklikler vardır ki, adı konmaz. Kimseye anlatılmaz belki ama insanın içinde hep konuşur. Ben de öyle büyüdüm. Adı anılmadan, sesi duyulmadan… ama hep hissederek. Onunla hiç göz göze gelmedik. Aynı sofraya oturmadık, aynı gökyüzüne birlikte bakmadık. Ama biri adımı söylediğinde, içimde yankılanan bir ses var. Tanımadığım bir ses ama tanıdık bir sıcaklığı var. Herkes bana “huyun ona benziyor” der. Bilmem… Belki bir duruş, belki bir suskunluk, belki sadece içimdeki o garip dirençtir ona benzeyen. Beni bir çift yürek büyüttü. Ama biri hep uzaktaydı. Ulaşamadığım bir yerden bakıyor gibiydi. Ben hiç “keşke” demedim. Çünkü bazı insanlar bir gün gider, ama izleri kalır. Ve bazen bir iz, bir ömre eşlik eder. Ben onunla büyümedim, ama onun iziyle büyüdüm.🇹🇷🤍 28.04
Yorgun düşünceli sessiz ve dalgın
İnsan edindiği her tecrübe sonrası güzel bir yanını kaybediyor..
Güzel şeyler olacak, çünkü güzel dualarımız var.. 🌻