yusuf kuyuda, ben dünyadayken
kalbimi kırlarda büyütmüş oluşumdan
egzozlara,
kalabalıklara
ve süslü kadınlara ecnebiyken gözlerim
beni hızırsız uçurumlara atman neden?
nerdedir beni sabahla tanıştıran sesin
yarım kalmışlığım
yanıp kanmışlığım
en doğru yanlışlığım,
söyler misin
yüzün güneşi uyandıracak kadar aydınlıkken
üstelik bütün saadetler mümkünken
bu gitmek neden?