Bir adam sevda çekiyor
Sanırsın dünyanın yükünü omzunda çekiyor
Biraz çimento, toprak, su ve taş
Harmanlayıp başını koyacak bir dam yapmış
Bakarsın yüzüne, kuru ağaç gövdesi gibi çatlamış
Biraz sarıya çalıyor teninin rengi
Gözlerinin rengi belli olmaz
Feri sönmüş gibi
İki gözünün altında iki koca çukur
Sıra sıra dizilmiş çizgiler yamalı çuval gibi
Sanırsın sevdası gönlünden gözüne akmış
Ve yine gönlüne
Dudakları, titrek dudakları
Sanki yağmur duasına muhtaç bir tarla misali çaresiz
Kulakları ki bazen çınlar gibi olur
Sözüm ona uzaktan yar seslendi sanır
Karabasan gibi çöker karanlık hanesine
Bir küf kokusu gelir oturur burnun direğine
Bu koku aklını, ruhunu, zihnini sızlatan hasretin kokusudur
Bir yara daha alır tükenmekte olan ömrüne
Ve kaybolur yaşamının coşkusu
Eller ki onu delirdi sanır
Oysa bu koca yürekli adam
Koca bir sevda çekiyordur dünyadan ağır
Demet Delikanlı
11.05.2016