Bariz karmaşıksın, karmakarışık… Dağılmışsın biraz da, içsel ve dışsal; içeride her yer her yerde, dışarıda saçlarından teller sarkmış alnına, çehrende dağınıklığın gölgesi belirmiş. Kaşların çatık duruyorsun epeyce bir zaman, gözlerinde yaşamak isteyip de yaşayamadıklarının ışığı yanıp sönüyor… Ulu orta ‘sen’ dağıtmışsın içini de dışını da; çığlık atmak, haykırmak niyetine dağıtmışsın benliğini. Fakat Aysel, az sonra kalk gel benim gözümden bak kendine, şahit olabileceğin en güzel manzarayı gör isterim.
V.