bugünkü toplumların bu mutluluktan nasibini almaları neredeyse olanaksızdır. krallıklarda yaşayan insanlar, bildikleri devletin dışında başka bir devletin de varolabileceğini akıllarına bile getirmiyorlar, liderleriyle eşit koşullarda yaşayabileceklerini düşünmüyorlar, bu yüzden de haklarını hiç mi hiç sorgulamıyorlardı.
insanın insanı yönetmesi, bütün bir insanlığın yararınadır. yönetenler, toplumdaki bireylerin araçlarıdır ve çoğunluğun isteğine hizmet ettikleri sürece onlara itaat edilebilir.
oransızlıklar ilişkiyi kesintiye uğratır; ya bizden uzakta duran şeyleri kendimizle karşılaştırmamızı engeller ya da karşılaştırmalarının etkisini ortadan kaldırır.