Uzun zamandır bu kadar akıcı bir kitap okumamıştım.
Çok çok akıcıydı.
Kitapta Arminuta'nın yaşadığı olaylar o kadar güzel işlenmiş ki okuyanlar da en derinden hissedecektir.
Bebekken öz ailesi tarafından başka bir aileye verilen Arminuta yıllar sonra öz ailesine geri verilir .Ama neden ?
Arminuta alıştığı hayat ile alışmaya çalıştığı hayat arasında sıkışıp kalır bir anlam arayışına girer.Kafasındaki sorulara cevap aramak ister.
O cevap hiç beklemediği yerden hiç beklemediği birinden hiç beklemediği bir anda gelir..
Arminuta karakteri yaşadığı tüm zorluklara rağmen insan kalabildi.İçindeki o masumluğu asla kaybetmedi . Bunun yanı sıra kardeşleri Vincenzo ve Adrianayla arasındaki ilişki o kadar güzel ve duygu dolu işlenmişti ki bir an sakin bir denizde dinleniyorum gibi hissettim ..
Yaşamak romanındaki hisleri birebir yaşadım diyebilirim .
Ha bu arada söylemeden geçemeyeceğim kitap burda bitmemeliydi.. İkincisi çıksa fena olmaz :)
Benim canım kız kardeşim.Gerçek olamayacak kadar güzel,sarp kayalıklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim.Direnmeyi ondan öğrendim.Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebi aynı.Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.