Bir pencere kenarı,
Yeşilin sabrı sarkmış zamana.
Toprak kokusuyle karışıyor çayın demi,
İnce belli bardakta
Bir öğleden sonranın kalbi atıyor.
Dağlar uzaktan susuyor,
Şehir aceleyi bırakmış gibi.
Rüzgâr, yapraklara bir sır fısıldıyor
“acele etme” diye,
“her şey yerini bulur."
Bir yastık kadar yumuşak bu an,
Oturup kalmak istiyor insan.
Ne geçmiş çağırıyor,
ne gelecek ısrarcı.
Sadece şimdi var:
Çay sıcak,
Gökyüzü açık,
İçim nihayet sessiz.
S.KAPLAN