Dünya'nın en basit, en zavallı hatta en ahmak adamı bile insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha muhalliktir. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?
O zamanlarda ailecek çektirdiğimiz fotoğraflara bakıyorum da, diğer herkes ciddi bir yüz ifadesi takınmışken sadece ben mutlaka tuhaf bir şekilde yüzümü yamultmuş, gülüyorum. Bu da yine benim küçüklüğümden itibaren kederini taşıdığım şaklabanlığın bir türü idi.
Küçüklüğümden beri, gerçekten sık sık mutlu bir çocuk olduğumu söylerlerdi. Ancak kendimi sanki cehennemdeymiş gibi hisseder, bana mutlu olduğumu söyleyenler, benimle karşılaştırılamayacak kadar huzurlu görünürlerdi.
