Ne zaman bir yakını ölse birinin,
Onu ilk ölüm sanır kalır o.
Ne zaman bir sevdiği ölse birinin,
Onu en ölüm alır kalır o.
Ne zaman bir saydığı ölse birinin,
Onu hep ölüm bulur kalır o.
Ne zaman bir bildiği ölse birinin,
Onu son ölüm sayar kalır o.
Ne zaman bir umduğu ölse birinin,
Onu yok ölüm duyar kalır o.
Ne zaman bir her şeyi ölse birinin,
Kendini ölümlere yaşar kalır o. ...
...
Gittikçe çoğalıyor, artıyor bu doğasal ayrılık.
Uygarlık yolunda bundan böyle insanlar,
Yollarına döşendikçe bu düzlük ve kısalık,
Sanırım ölümde bile birbirleriyle buluşamayacaklar.