Sevgi zorbayı zarafetiyle devirir, şefkat denen can suyunun peşine düşenlerin susuzluğunu giderir, kapıları açık bırakır ki kutlu ışık ve yağmur içeri girebilsin.
Ne de olsa sevgisiz bir hayat yaşamaya değmez. Sevgisiz bir hayat nedir ki? Meyve vermeyen bir ağaçtır. Rüyasız bir uykudur. Hatta bazen uyumayı bile başaramamaktır. Günlerini penceresiz ve kara duvarlı bir odada geçirip güneşi beklemektir, insan bu odanın bir anahtarı olduğunu bilse de kapıyı açıp dışarı çıkmak istemez.
Kapıyı kapadı, ama eşiklerden geçmeye çabalayacak insanlar için kapıların daima açık olacağını biliyordu. Tek yapmaları gereken kapının kolunu çevirmekti.