Seda Mellor
@sedamellor
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Ruhun Sessiz Vedası1000Kitap
Maria Luisa Bombal’ın Kefenli Kadın kitabını okumaya başladığımda oldukça farklı bir anlatıyla karşılaştım. Roman, ölmüş bir kadının hikâyesini anlatıyor. Kadının ruhu geçmişteki insanlarla bir nevi sessiz bir hesaplaşma yaşıyor geçmişteki anılar üzerinden; ilk aşkıyla, çocuklarıyla, eşi, babası ve kardeşleriyle. Aslında bu konuşmalar, hayatı boyunca söyleyemediği, içinde tuttuğu her şeyi dile getirmesi gibi.
Kitapta dikkatimi çeken önemli noktalardan biri, kadın karakterlerin birbirinin aynası gibi olması. Hepsinin aslında içimizden biri olması. İhtiyaç duyduğu ve çok sevdiği kişi tarafından terk edilen, kocası tarafından eziyet gören, çok güzel olduğu için eve kapatılan, kendini başkalarıyla kıyaslayan, kendini çirkin ve değersiz hissederek intihar eden kadın. Ve de kendisini sevmeyen ve bunu bildiği halde buna razı olan kefenli kadının kızı.. Bizler de bazen inatla durmamamız gereken noktada dururuz, duruyoruz.
Kitapta erkeklere karşı dil yer yer sert. Erkeklerin çoğu zaman gerçekçi olmadığı, korkak oldukları ve olgun davranışlar sergilemedikleri dile getirilir. Erkek kardeşinin geçmişte bir kadını yargıladığı için sevmediği biriyle evlenmesini, oğullarının ise kendilerini geliştirememesini ve olgunlaşamamasını ve de sevse de giden ve aldatan koca ve sevgili. Çok güzel olduğu için karısına güvenmeyen ve güzelliğinin bedeli ödetilen kadından ötürü sert dilin haklı olduğunu hissettiriyor okuyucuya.
Kitapta şöyle bir cümle var: “Bir takım şeyleri anlamanız için ölmeniz mi gerek?” ve ardından “Ah Tanrım, sevgili Tanrım, anlaşılmak için ölmek şart mı?” diye. Bu cümleleri okurken şunu düşündüm: Belki de bazı şeyleri gerçekten anlayabilmek için insanın bir kez ölmesi gerekiyor. Elbette gerçek anlamda değil; ama sanki insanın hayatında bir kırılma yaşaması, bir şeyi
Seda Mellor
Merhabalar. Kitabın çevirmeniyim. Bahsettiğiniz hatalardan örnek verebilirseniz çok memnun olurum, ikinci baskıda düzeltebiliriz böylece. Çok teşekkürler, iyi akşamlar.
Reklam
Akın giden güzel ve okuması hoş bir kitaptı ama aynı zamanda okuması zordu. Doğa ve insan üzerine kurulu bir kitap. Benim bilmediğim kültürlerden bahsediyordu o yüzden okumak ekstra güzeldi fakat çeviri konusunda sıkıntıları var bence. Yine de çok puan kırmak istemedim çünkü beni alıp dünyanın başka bir tarafına götürdü. Ayrıca hiç beklemediğim bir şekilde sonunda beni şaşırtan bir gerçek de vardı. Sadece yazar anlatmak istediği meseleyi daha küresel hale getirmek için başka kültürden karakterler de katmış ama bunu o kadar geç bir zamanda yaptı ki ben benimsemek yerine rahatsız oldum, yine de onların doğa ile bağını görmek de güzeldi. Sonu da çok tatmin etmedi ve ama böyle bir kitabın sonu en fazla nasıl olabilirdi emin değilim. Ve Japonca günaydın "Ohiyo" değil sevgili çevirmen artı editör! Ohayou! her okuduğumda sinir krizi geçirdim. Neyse okuyun kipatı güzeldi. :) Deniz ve dağ özleyebilirsiniz okurken.
Seda Mellor
Merhaba. Kitabın çevirmeniyim. İngilizcesinden çevirdim ve kitabın İngilizcesinde bahsettiğiniz sözcük "Ohiyo" diye geçiyordu. Telaffuz kolaylığı açısından öyle yazılmış. Biz de aynı şekilde kullandık.
Bir de çeviri konusunda sıkıntılar olduğundan bahsetmişsiniz, birkaç hatayı ya da gözünüze batan birkaç şeyi söyleyebilirseniz memnun olurum, yeni baskı yaparsa düzeltiriz. İyi akşamlar.