”Yüreğim acı çekmekten korkuyor,” dedi bir gece Simyacı’ya aysız gökyüzüne bakarken.
Yüregine, acı korkusunun, acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle.
“Bulduğun şey, saf maddeden yapılmışsa hiçbir zaman çürümeyecektir. Ve oraya bir gün geri döneceksin. Bir yıldız patlaması gibi bir anlık ışıktan başka bir şey değilse o zaman geri döndüğünde hiçbir şey bulamayacaksın. Gene de en azından bir ışık patlaması görmüş olacaksın. Yalnızca bu bile yaşamış olmanın zahmetine değer.