Fuat: Hep böyle yalnız mıydın?
Aysel: Sen yalnız değil misin? Belki yalnızdım. Geçmişi epeydir düşünmüyorum. Bir kaynaşmanın içindeydim. Duman gibi dağılıp gitti o kaynaşma. Bazen kendimi sorumlu tutuyorum. Tek istediğim bir daha yanlışa düşmemek.
Fuat: Beni hiç affetmeyeceksin sandım. Hiç gelmeyeceksin, hiç karşılaşmayacağız.
Aysel: Seni çok özledim.
Fuat: Günler hiç geçmedi. Seni yitirmek istemiyorum artık.
Fuat: Her şeyi oluruna bıraktım. Zaten hiçbir gayem olmamıştı hayatta. Belginle evlenmemi istiyorlar. Çocukluğundan beri tanırım. Uzaktan akraba sayılırız. İşte hepsi önceden kararlaştırılmış gibi...
Aysel: Nişan gecesi anlamıştım. "Etrafındaki insanlara yabancıydın."