Quibbler
@seeyouondiagonalley
(2020 yılından itibaren okuduğum kitapları ekliyorum.)
1102 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
8/10
2025 41. kitabı
if cats disappeared from the world sounds like a sad, philosophical kind of book, but it’s actually very easy to read. the idea is this: one day, you’re faced with the possibility of losing the ordinary things in your life, and in that moment you realize how valuable they really are. so, instead of asking “would the world be dull without cats?”, the book is more about asking “what truly matters in life?”
the author tells the story in a simple, approachable way—definitely not pretentious. while reading, you find yourself thinking, but also smiling here and there. it doesn’t feel like the book is lecturing you; it’s more like having a casual chat with a friend.
in the end, it’s not overly dramatic, but it leaves you with a gentle warmth that lingers. whether you have a cat or not, you’ll see a piece of yourself in the story. and when you close the book, the first thought that pops into your head is: “life really is made beautiful by the little things.”
If Cats Disappeared From The World 
Genki Kawamura
If Cats Disappeared From The World Genki Kawamura
Reklam
6/10
2025 30. kitabı
garip bir deneyimdi.. konusu için ne tam bir distopya diyebiliyorsun ne de sadece bilimkurgu. kitapta robotlar var, evet — ama bildiğimiz anlamda mekanik yaratıklar değil bunlar. onlar, ete kemiğe bürünmüş, duyguları yokmuş gibi tasarlanan varlıklar. ve işin garibi, onları yaratan insanlar o kadar hissiz, o kadar mekanikleşmiş ki, bir noktadan sonra kim robot kim insan, karışıyor.
ilk başta hikâye biraz tiyatral geliyor, ki zaten oyun olarak yazılmış bir metin. helena karakteri çok ilginç — merhameti temsil ediyor ama bazen öyle kararsız, öyle kırılgan ki… onun üzerinden insanlığın içindeki ikilemi görüyorsun. domin ise bilimin, ilerlemenin sesi ama aynı zamanda biraz kibirli. insan aklına öylesine güveniyor ki, sonucu düşünmeden ilerliyor. ve tabii ki sonunda işler çığırından çıkıyor.
robotların isyanı bana göre aslında bir isyandan çok, bir uyanış. onları köleleştiren bir sistemin içinde, en sonunda “ben kimim?” sorusunu soruyorlar. ve o noktada her şey değişiyor.
okurken sık sık durup düşündüm: gerçekten insan olmak ne demek? sadece doğmuş olmak mı, yoksa başka bir şeyi koruyup taşıyor muyuz içimizde? belki de asıl tehlike, robotlar değil, içimizdeki otomatiğe bağlanmış hayatlar..
R. U. R. – Rossum'un Evrensel Robotları 
Karel Čapek
R. U. R. – Rossum'un Evrensel Robotları Karel Čapek
R. U. R. – Rossum'un Evrensel RobotlarıKarel Čapek · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20241,229 okunma
10/10
2025 29. kitabı
bu kitap, bir ressamın hayatını dışarıdan izlemek yerine, onunla birlikte yaşamak gibiydi. van gogh’un kardeşi theo’ya yazdığı mektuplar, sadece sanatla ilgili değil; insan olmakla, yaşamakla, ayakta kalmaya çalışmakla ilgili. her mektupta, onun dünyasında sessizce bir yolculuğa çıktım. gürültüsüz, gösterişsiz ama derin bir yolculuk. kitap boyunca bir kardeşlik ilişkisine tanıklık etmek çok özel bir his bıraktı. aralarındaki güven, sabır, anlayış…
van gogh yazarken bir şey ispatlamaya çalışmıyor. ne büyük laflar ediyor, ne de etkileyici olmak için uğraşıyor. yalnızca içinden geçenleri, yaşadığı anı, düşündüğü renkleri ve çoğu zaman içine düştüğü sessizliği paylaşıyor. mektuplar ilerledikçe onunla beraber zamanın içine gömüldüm. ne kadar çalıştığını, umutsuzken bile üretmeye devam ettiğini görmek etkiledi beni. zorlukları anlatışında bir yakarış değil, alışkanlık var. yorgunlukla karışık bir kabulleniş. ama bu kabullenişte tükenmişlik değil, hâlâ bir şeyleri anlamaya çalışan bir zihin gördüm.
en çok da doğaya ve renklere olan bakışında kaldım. gökyüzüne, buğday tarlasına, güneş ışığına o kadar dikkatli ve özenli bakıyor ki, hayatta çoğu zaman gözden kaçan şeylerin onun için ne kadar kıymetli olduğunu fark ettim. kumi zaman onunla birlikte gökyüzüne baktım, kimi zaman o kasvetli hastane odalarının duvarlarını hissettim. yer yer yalnızlığına eşlik etmek de istedim, çünkü bu yalnızlık bildiğim bir yalnızlıktı. yazdığı her cümlede, her küçük ayrıntıda bir samimiyet var. iç dünyası ne kadar karmaşıksa, doğada gördüğü şeyler de o kadar net ve berrak. “sanatın anlamı nedir?” sorusu zihnimde hep döndü durdu; van gogh ise bunu bana tablolarıyla değil, kelimeleriyle anlattı bu kez. her kelime, her satır, içtenliğin ve içsel fırtınaların resmini çizdi zihnimde.
anlatmak yetmez!
i've reached the end of a long, long journey.·196 syf.·1000Kitap
10/10
2025 28. kitabı
CONTAINS SPOILERS!!!!!!!!
good bye darren! even in death, may you be triumphant..
we’ve actually been preparing for this moment since the beginning. sons of destiny isn’t just a final book — it’s the reckoning where darren, steve, and the entire vampire-vampaneze balance meet their inevitable fate. destiny, at this point, feels unshakable.
one of the biggest questions throughout the book is about the prophecy and whether it’s truly unavoidable. mr. tiny’s infamous line — “one will become the vampire prince, one the vampaneze lord, and one will die” — finally comes full circle here. and the strange part is, neither darren nor steve really chooses this path. they both simply follow where fate drags them. and maybe that’s the whole point: the inability to choose.
the confrontation with steve is one of the most emotional clashes in the whole series. yes, steve is the villain, but he’s not just evil. there’s real bitterness, loneliness, and rejection in him. he and darren are two sides of the same coin. one was accepted, the other cast aside. and their showdown isn’t just about fighting — it’s a release of years of broken trust and regret.
but the real breaking point is when darren kills himself to break the prophecy. that’s when everything flips. he realizes he has the potential to become the vampaneze lord, and chooses to end his own life to stop the cycle. it’s not just a physical death — it’s the moment a character embraces his own darkness and still chooses to protect others. heroism here doesn’t come with glory, but with quiet, deliberate sacrifice.
when mr. tiny’s real motives are revealed, it’s absolutely chilling. the way he used darren and steve as pawns — even revealing they’re his sons — is twisted. he represents a much deeper evil: the thirst for control,
9/10
2025 27. kitabı
if you've made it this far, darren’s story is no longer just about survival — it's a matter of destiny. *lord of the shadows* is one of the darkest, most intense books in the series. it's not just the atmosphere that's heavy; darren's inner world is growing darker too. in this book, he’s forced to confront some hard truths: who he is, what he's becoming, what he can and can't prevent. these questions weigh heavier with every page.
we're back in the city, but this time the streets have never felt so threatening. the vampaneze are no longer hiding in the shadows — they're close enough to feel their breath. darren steps right into the heart of this danger, along with harkat. but the real storm isn’t just outside — it’s brewing within.
harkat plays a crucial role again. his presence, the clues to his past, and his bond with darren become much more defined in this book. and of course, there's steve. the moment he enters the stage, everything changes. every line he speaks carries a threat, every move he makes is a ghost from the past. his presence isn’t just about being an enemy — it forces darren to confront himself.
perhaps the most striking part of the book is that there's no place left to run. there are choices, but none are easy. darren doesn’t just step into the role of a hero — he’s scared, angry, uncertain. and yet, he keeps going. that’s what makes him strong.
the pacing is once again masterfully done. the tension builds gradually, but then it spikes so suddenly that it becomes hard to breathe. and the ending… is utterly devastating. maybe not physically, but emotionally, it hits like a hammer.
lord of the shadows feels like a farewell to childhood. the fairytale ends, and only the truths remain. but that’s what makes it so powerful, so moving.
be prepared —
