Ne kadar da dünyaya sarıldık. Ne kadar da hayatı anlamsızlaştırdık. Hayatı anlamaktan, anlamlandırmaktan ne kadar uzak düştük. Zarif bir hayattı onun bize gösterdiği. Zarif olanı yitirdik gerçekte.
Hastanın başında, ağlayan, çırpınan, dövünen, canını vermeye kadar türlü merhamet gösterileri yapan anne mi daha merhametlidir; yoksa elinde neşteri, sırtında beyaz gömleği, sert ve sağlam adımlarla onun baş ucuna gelip canını acıtan doktor mu?
Gözyaşı mı daha merhametli, ilaç mı?