Duymak istediğini söyleyemedim ise affet , bütün sözler ile sana beste yapsam ne olur ?
Ne fark eder ki değiştirirmi hakikati , mutlu eder mi seni !
Ben artık uzak bir şehrim sana , sen mahallem olsan da benim dünyam da ...
Karıcığım,
Hasretliğin on ikinci yılı bu
on ikinci yılı
Gönül ağzına kadar dolu
Sen diyorum İstanbul geliyor aklıma
İstanbul diyorum sen
Sen şehrim kadar güzelsin
şehrim senin kadar acılı.
Kendi rüzgârında savrulan bir hayat bu benimkisi
öyle usul, sessiz, belli belirsiz.
Gün günden çoğalırken içi boş bir ev şimdi şehrim
sokaksa, kimi kimsesi kalmamış
çocuk
bakışlarında yağmur.
Ne büyük bir kayıp bütün bu vehimler, su-i zanlar, kendi kendine hiç susturamadığın iç konuşmalar... Kalbindeki nuru azaltıyor. Seni aşağı çekiyor. İşgal ediyor.