sadece yaşadığımız talihsizlikler tahammül edilebilir olduğu sürece kendimiz için üzülebiliriz. tahammül sınırını aşınca, katlanılmaz olana katlanabilmek için halimize güleriz.
- kadının neden kafası yok?
- o benim karımdı. biz boşandık.
- peki, ama neden kafası fotoğraftan kazınmış?
- ruslar bize pek benzemiyor...
- nasıl yani? kafaları yok mu?