“Ron bir şey kurtarabildi mi hiç?” diye sordu Hermione, Sihirli Hiyeroglifler ve Söz Simgeleri’nin üzerinden bakarak.
“Eh, kimse izlemiyor sandığı zaman kurtarabiliyor,” dedi Fred, gözlerini devirerek. “Yani tek yapmamız gereken, bütün seyircilere, cumartesi günü Quaffle onun tarafına doğru gittiğinde arkalarını dönüp kendi aralarında konuşmalarını söylemek.”
“Bir insan aynı anda bütün bunları hissedemez, patlar yoksa.”
“Sırf sen bir çay kaşığının duygusal zenginliğine sahipsin diye, sanma ki hepimiz öyleyiz.”
Sayfa 521 - YKY, 41. Baskı, Ron & Hermione·Kitabı okudu
“…Viktor hep derdi ki —“
Ron öyle süratle ona dönüp baktı ki, boynu tutulacakmış gibi oldu. Boynunu ovalayarak, “Ya, öyle mi?” dedi. “Vicky ne diyormuş bakalım?”
“İyi şanslar, Ron,” dedi Hermione, parmaklarının ucunda yükselip onu yanağından öperek. “Sana da, Harry-”
Büyük Salon’un çıkışına yürürlerken, Ron biraz kendine gelmiş gibiydi. Şaşkın bir halde, sanki az önce ne olduğunu anlayamıyormuş gibi yanağına, Hermione’nin öptüğü yere dokundu. Etrafında olanı biteni fark edemeyecek kadar dalgın görünüyordu.