Yorgunluk yüze öyle bir oturuyor ki her hafif yükün birer birer çizgisini, yüzünde taşımaya başladığında anlıyorsun. Her insandan aldığın kötü veya iyi enerji seni sömürmeye başlıyor. Sonra anlıyorsun ki geç olmuş, gün batmış sen Eve dönmüşsün ama sen kendinden gitmeye başlamışsın.. Giderek ne sen kalabilmişsin ne de enerjin.
yüzümüze ne oturduysa hep birileri yüzünden..
Kendimden alıntı.