Oysa hayat çok kabadayıydı ve insan bunun bir adım sonrasının cinnet ya da ölmek olduğunu fark ettiği anda "Dur" diyordu kendisine, "Dur ve her şeyi unut. Sana yapılanı da senin yaptığını da unut." Yaşama
dönmek için ölümün kıyısına gelmesi gerekmisti.
Artık düşünmeye takati kalmamıştı Settarhan’in.
"Ezel meclisinde benim kavlim seninleyken sen başkasıyla mı kavilleştin? Ben elimi sana uzatırken sen elini başkasına mı verdin? Herkes kendi kalbinin içini bilir; ben aşkın hatırıyla geldim sana, sen hayâsızlıkla gittin. Öyleyse Azam hainsin."
Vefasızlık yarpuzları beni yaktı
Yarpuzlar ki dilimi bilmiyor, beni ateş yaktı
Vahşice yarpuz gülleri ümitsizlik çölünde, sabah oluyor
Gam seli içinde tek kalmışım