Bir dillendirebilsem şu hislerimi! Onlara kağıt üzerinde bir nefes verebilsem. Sonsuz ve yüce bir varlığın aynası olan bu ruhum gibi, kağıt da ruhumun aynası olabilse...
Aslında, insanlar düşüncesine bağlı kalsalar, geçmişte kalan acıları çağrıştırmak için böylesine zorlamasalar kendilerini, şimdiye sorgusuz sualsiz katlanabilseler, yaşadıkları acılar çok daha az olurdu.
Ne kadar mutluyum orada olmamaktan! İnsan kalbi ne tuhaf,ne anlaşılmazmış meğer can dostum. Böylesine severken seni,yanı başında hep soluğunu hissederken, seni bırakıp da yüreği hoş olabilmek şimdi... Ne garip bir şeydir bu.