Semih Ezgi
@semihezgi
hrant dink’i okudukça, tanıdıkça üzülüyorum. bu kadar candan ve iyi niyetli bir insanı kaybetmemize üzülüyorum. iki kitabını da okudum, herhangi bir sayfada bile samimiyetinden zerre şüphe etmedim. içi neyse dışı da oydu. iki halk arasında barış ortamını oluşmasını, ermeni kimliğiyle kendi sınırlarını bilerek ermeni’nin türk olgusundaki öfkeyi gidermesinı ve türk’ün meseleye empatik yaklaşıp bir adım atması gerektiğini defalarca konuştu, yazdı, çabaladı. ancak bazı ezberleri bozduğu için hedef haline getirildi, hakkında davalar açıldı, ailesine varan tehditler almaya başladı. gün geçtikçe dozu artan bu silsile cinayetle son buldu. çok çok üzgünüm. hrant’ın kaybıyla türkiye toplumu ermeni sorununa ve ermenilere dönük bir iyileşme umudunu çok uzun bir süreyle erteledi. yattığı yer incitmesin.
Reklam
osman balcıgil’in bitirdiğim 2. romanıydı. diğer kitabı ise en hüzünlü eylül’dü. o da bunun gibi bir dönem romanıydı. bu kitapta da 68 kuşağı ve o dönemin siyasal gelişmeleri bir aşk kurgusuyla ele alınmış. gerçek olaylar ve kişilere kurgu karakterler iyi eklenmiş ancak kitabın yoğun didaktik yönü nedeniyle karakterlerin aşkı yeterince ele alınamamış. ayrıca dönemin politik gelişmeleri de kurguyla birlikte verilirken bir kopukluk yaşanmış. en hüzünlü eylül’de de didaktik anlatım ağır basmasına rağmen kurgu daha çok oturmuş durumdaydı ama bunda hem kurgu hem de siyasal gerçeklik ele alınırken ikisi aynı anda yetiştirilememiş gibi geldi. kitap sonunda kurgu karakterlerinin ölümü çarçabuk verilmesine rağmen çok etkileyiciydi. genel olarak da beklenti altında kalan bir romandı.
