Reçel
@semlugar
14 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Her insanın hatıralarında dostlarından başka kimseye anlatmadığı anlar vardır. Bir de dostlarından bile sakınıp yalnızca kendine –o da gizlice– açtığı mevzular…
Hanımlar beyler, şimdi diyelim ki insan aptal değil. (Sonuçta insana ciddi ciddi aptal denmez; zira aptal olan o ise, kime akıllı diyeceğiz?) Ama aptal değilse bile yine de feci şekilde nankördür! Olağanüstü derecede nankör…Hatta insan için en uygun tanımın “iki ayaklı nankör varlık” olduğunu düşünüyorum…
İnsanın neye mal olursa olsun, onu nereye götürürse götürsün yalnızca ama yalnızca bağımsız isteklere ihtiyacı vardır. Tabii bu isteklerin de nasıl istekler olacağını şeytan bilir...
İnsan eskiden kan dökmeyi adalet sayar, gerekli gördüğünü vicdanı huzur içinde imha ederdi. Oysa şimdi kan dökmenin vahşet olduğunu düşünsek bile buna devam ediyoruz hem de eskisinden daha fazla.
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?
Victor Hugo