Gökyüzü senin için her zaman açık, tatlı gülümsemen parlak ve kesintisiz olsun, mutluluğunu hiç yitirmesin. Yapayalnız yaşayan, sana karşı minnetle dolu bir yüreğe verdiğin mutluluktan ötürü seni hep iyi hatırlayacağım.
o beni hor görüp benimle alay etti, Tanrı kusurunu bağışlasın. Beni incitti, kalbimi kırdı. Ben... Ben artık onu sevmiyorum, çünkü ben yalnızca beni anlayan yüce gönüllü, soylu bir insanı sevebilirim…
Sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzelleştirirmiş. İnsan kalbi nasıl da sevinçle dolar taşarmış meğer. İnsan kalbinin bu coşkunluğunu başkasının kalbine de dökmeyi, her şeyin neşelenmesini, her şeyin gülüp eğlenmesini ne kadar da özlemle istermiş. Bu sevinç ne kadar da bulaşıcıymış.