Fazla ciddiye alıyoruz gideceğimiz bu dünyayı. Sevmeyi unutuyoruz. Affetmeyi, anlamayı, anlamaya çalışmayı... Birisi ufacık bir hata yapsa dünyayı başına dar ediyoruz. En fenası, bunu kendimize de yapıyoruz.
Kaybettiklerinin farkında olduğunu sanıyorsun ama aslında ne kadar çok taş kaybettiğini ancak onları karşına dizdiğin zaman idrak ediyorsun. Yokluk, insan zihninin kavrayabildiği bir şey değil çünkü.