O uğursuz günlerde hiç uyuyamıyordum. Geceleri gözümü kırpmıyor, sabahlara kadar o cadde senin, bu meydan benim dolaşıyor, kalbi kırık bir zombi gibi oradan oraya sürükleniyordum.
Sözlerini güçlükle tamamladı, sesi titredi ve ağlamaya başladı. Svetlana mutfağa gitmişti, herhalde ona da çay getirecekti. Bir an önce dönmesini diledim içimden, çünkü böyle sarsıla sarsıla ağlayan bir adam karşısında ne yapacağımı bilemiyordum.