Dayanılmaz deneyimlerin en içteki duyumlarımızı ve kimliğimizin özü olan fiziksel gerçeklikle ilişkimizi nasıl etkilediğini de anladık. Travmanın yalnızca geçmiş bir zamanda gerçekleşen bir olay olmadığını öğrendik; o aynı zamanda zihinde, beyinde ve bedende iz bırakmaktadır. Bu etkinin devam eden sonuçları insan organizmasının şu anda nasıl yaşayacağını da belirler.
Rorschach testleri, travma yaşayan bireylerin, diğer insanlara göre dünyaya temel olarak daha farklı gözlerle baktığını öğretti. Çoğumuz için sokağın başında gördüğümüz biri, yalnızca yürüyen bir insandır. Ancak bir tecavüz kurbanı bu kişiyi taciz edecek biri gibi görüp paniğe kapılabilir. Sert bir öğretmen, ortalama bir çocuk için göz korkutucu olabilir ancak üvey babasından sürekli dayak yiyen bir çocuk için bir işkenceyi temsil edebilir ve bir öfke ile saldırmayı ya da bir köşeye silmeyi tetikleyebilir.
Travmatik olayın kendisinin, korkunç olmasına rağmen bir başlangıcı, ortası ve sonu vardır ancak geçmişe dönüşlerin olayın kendisinden daha kötü olabileceğini görüyordum. Size tekrar ne zaman saldıracağını hiçbir zaman bilemiyorsunuz ve bitmesini sağlamanızın bir yolu yok.