Beynin öğrenmeyi, ruhun yükselmeyi istemesi de iç dünyamızın canlılığıdır.Ne zaman ki bilginin yerini vehimler almaya; yükselmenin yerini düşük ahlak ve davranışlardan haz duyma tutmaya başlar,işte o zaman iç dünyada ölüm başlamıştır.
Kalbin ölümü küfürle, dirilişi de imanladır.
Vakti geldiğinde o kayıtlar açılır, kişinin önüne getirilir. O zaman kişi şöyle der :" Vay hâlimize! Bu nasıl kitap? Büyük küçük demeden her şeyi sayıp dökmüş!"
Çocuğumuz- elbette mahremiyetine saygı göstererek- bizim ilgi ve dikkatimizin onun üzerinde olduğunu bilmeli,hiçbir zaman yaptıklarına aldırmadığımızı düşünmemelidir.
Soyu tükenmekte olan bir yırtıcının(sürüsünün en zayıf ferdi olarak geride kalan) zarif bir geyiği avlamasına üzülmek mi, sevinmek mi gerektiği sorusu İbn Arabî'nin kötülüklerin arızi olduğu teorisi ile örtüşür görünmektedir.