nur

nur
ah benim bu akıldan sıyrılmış aklım
to my youth
Reklam
ben artık bu aşkı göğsümde taşımak istemiyorum
ankara'ya kar yağıyordu çok saçma bir yerde dört kişiydik neden oradaydık ne olmasını bekliyorduk onu tam olarak hatırlayamıyorum oralar bulanık ne hissettiğimi kısa bir süre düşündüm ama adını koyamadım sanırım bir şey hissetmedim de bilemiyorum tek derdim eve gitmekti kar yağıyordu dördümüz yağan karın altında yürüyorduk kapısından girdiğim bina hayatımda gitmiş olduğum en saçma yerlerden biriydi elimizde iki ya da üç litrelik bir termos vardı ben hemen eve gitmek istiyordum hep tuhaflığı ve saçmalığıyla hatırlayacağım o güzergahın son durağına doğru yürürken yine kar yağıyordu termos arkadaşımın elinden kaydı ve yere düşüp kırıldı içindeki çay yere döküldü sanırım ben de kaymış hayatımı o kaldırımın bir köşesine düşürüp içimdeki benim burda ne işim var neden burdayım napıyorumlar kaldırıma dökülsün istedim ama sadece eve gitmek istediğimi söyledim
biz keyif mi alıyoruz zannediyorsunuz içinde bulunduğumuz durumdan? zevk mi alıyoruz? siz üzülüyosunuz da biz üzülmüyor muyuz? isteyerek mi bu noktaya getiriyoruz? bilerek mi bunu yapıyoruz?