Bazen ben onu dünyadaki her şeyden daha çok severken ve kendimi ona adamışken sadece onu düşünüp başka hiç birşey istemezken onun nasıl olupta başkasını sevebildiğini buna nasıl cüret ettiğini anlayamıyorum.
"O benim olsun" diye dua edemem ama o zaten çoğu zaman bana aitmiş gibi hissediyorum. "Onu bana ver!" diye de dua edemem çünkü o başkasının. Böylece acılarıma alay ediyorum.
Çoğu zaman kendime "Acınası halde olan sadece sensin. Diger tüm ölüler mutlu. Senin gibi acılı değil "diyorum. Katlanmam gereken pek çok şey var. Benden önce hiç kimse bu kadar acı cekmis midir acaba ?