Mavi
@seroler
99 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Alexandre Dumas Pere'nin müthiş bir intikam öyküsünü işlediği ve yazımını 1844 yılında tamamladığı Monte Cristo Kontu'nda, Edmond Dantes isimli 19 yaşındaki bir denizcinin, yakınları tarafından kıskanılması ve sonucunda onların ihanetine uğramasını konu alan Monte Cristo Kontu, bana göre bir şaheser.
2 cilt halinde toplam 1552 sayfadan oluşan eser, benim yukarıda anlattığım 2 cümle ile bitmiyor tabiki.
Olayların akıcılığı, duygu-durum değişiklikleri,o yıllarda yaşanan tarihsel olayların anlatımı, karakter analizleri iki cilt daha olsa okurum dedirtiyor insana.
İnsanca bir duygu olan intikam duygusunun üzerinde uzun uzun düşünmenizi sağlıyor bu kitap.
Bizler de yaşadığımız bazı olaylar karşısında eyleme geçirmemiş olsak bile, aklımızdan geçirdiğimiz zamanlar olmuştur intikam almayı. Canımız yandığı için.
Çünkü intikam güçlü bir duygudur ve içinde ihanete uğramışlık vardır.
Kim Dantes kadar bu duyguyu devam ettirebilirdi o tartışılır tabi.
Çoğumuz aklımızdan geçirsek bile merhamet duygumuz ağır basardı heralde...
"Ben yemek için yaşayanlardan değil yaşamak için yiyenlerdenim."
"Tanrı insanoğluna geleceği gösterene kadar, insanlığın sahip olabileceği tek bilgi şu sözlerde saklıdır: Bekle ve umut et!"
"Düşünceler ölmez efendim, bazen uykuya dalarlar ama uyumadan öncekinden daha güçlü bir şekilde uyanır!"
Eserin iki cilt olması, kalın olması sizi korkutmasın. Başlayın, zaten elinizden bırakamadan nasıl bittiğini anlayamayacaksınız.
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202537,1bin okunma
Reklam
Cahil bir toplum, özgür bırakılıp kendine seçim hakkı verilse dahi, hiçbir zaman özgür bir seçim yapamaz. sadece seçim yaptığını zanneder. Cahil toplumla seçim yapmak, okuma yazma bilmeyen adama hangi kitabı okuyacağını sormak kadar ahmaklıktır! böyle bir seçimle iktidara gelenler, düzenledikleri tiyatro ile halkın egemenliğini çalan zalim ve madrabaz hainlerdir!
Friedrich Nietzsche
Nerden bileyim, bu yüzüğün sadece annemin yolumu, evimi bulayım diye taktığı bir nişan olacağını. Evimin yolunu buluyorum ama kendimi kaybediyorum.
Merhaba;
Hayatın içinde yaşayıp giderken bizler, bazen farkedemeyiz her biri sanki roman kahramanı gibi olan karakterleri.
Kimi sütçüdür, kimi kamyoncu. Belki görürsünüz, konuşur, gülüşürsünüz ama farketmezsiniz onları hayatın telaşından.
Neyle atar yürekleri? Ne telaşları, ne koşuşturmaları vardır kendilerine göre onlarında hiç merak etmezsiniz belki de.
Genç bir öğretmen olan yazarımız, Zahide Turhan farketmiş ve birbirinden güzel 19 ayrı hikayede güzel, samimi ve akıcı bir dille anlatmış kimi hüzünlü, kimi neşeli insanları.
En hüzünlü hikayeler de kendi istekleri dışında hayattan koparılan öğretmenlerimize ait olanlar bence.
Bir sohbetinde sorulmuştu; "neden kitap yazdınız?" diye. Demişti ki, "yazdığım bu hikayeler çekmecemde kalmamalıydı..."
Okuyunca dedim ki, "ne iyi etmiş bu güzel insanları ve hikayelerini çekmeceye hapsetmemekle..."
