Seni unutmaya çalışıyordum. Bütün hayatları yaşamak zorundayım, içimden sürekli bunu tekrarlıyor ve sanırım kendimi, bizi ayıran şeyin ben ya da kararlarım değil, bu zorunluluk, benden daha güçlü bir mecburiyet olduğuna ikna ediyordum.
Uyuşturulmak ve hiçbir şey hissetmeden yaşamak isterdi. Otomatik bir şekilde hareket etmek, bakmak, nefes almak, o kadar. Her şeyi görmek, bilmek ve hiçbir şey söylememek. Fakat anılar var işte, orada duruyorlar hala.