...Kahrolsun, insanları kuruntu ile, vehim ile berbat eden gece... Yaşasın güneş... Güneş aydınlığında öyle bir hassa var ki, sade dünya değil, insanın beyninin içi de aydınlanıyor.
Vücudumun çirkin kabuğu altında sevgi ile, incelik ile dolup taşan zengin bir kalbim varmış... Ne çare ki, kimse beni sevmemiş, kalbimdeki o taşkın pınar, kendi kendine kurumuş. Sevgilerim kine, nefrete, bedbahlığa kalb olmuş.