Bazen öyle olurdu, hayatını değiştirecek eşikte dikilirdi insan da, kendisini anca otobüs bekliyor sanırdı. Sonra geriye dönüp baktığında, tabii geriye dönüp bakacak kadar aklı varsa, fark ederdi o eşiği.
Bazen, insan kendisinden memnun değildir ya, öyle biraz, her şeyden şikayet ederken iç bulantısıyla, ben bunları hak ediyor muyum derken, ama aslında kibirle, çocukça yani…